بر اساس این گزارش، نرخ اشتغال زنان در پاکستان تنها ۲۳ درصد است، در حالیکه این رقم برای مردان ۷۹ درصد میباشد. به عبارت دیگر، بخش بزرگی از زنان خارج از بازار کار قرار دارند و زنانی هم که شاغلاند، عموماً دستمزد کمتری دریافت میکنند.
چرا یک زن در پاکستان با انجام همان کاری که یک مرد انجام میدهد، درآمد کمتری دارد؟
این پرسش، نقطه آغاز درک «شکاف دستمزد جنسیتی» است.
بر اساس گزارش شکاف دستمزد جنسیتی پاکستان ۲۰۲۵ منتشرشده از سوی سازمان بینالمللی کار (ILO)، دستمزد ساعتی زنان در پاکستان بهطور متوسط ۲۵ درصد و درآمد ماهانه آنان تا ۳۰ درصد کمتر از مردان است. این فاصله حتی در مقایسه با بسیاری از کشورهای دیگر نیز چشمگیرتر است.
برای نمونه، این شکاف در نپال حدود ۱۸ درصد است، در حالی که در بنگلادش زنان بهطور متوسط اندکی بیش از مردان درآمد دارند.
مسئله تنها به میزان دستمزد محدود نمیشود، بلکه دسترسی به فرصتهای شغلی نیز نقش تعیینکنندهای دارد. طبق گزارش، نرخ اشتغال زنان در پاکستان تنها ۲۳ درصد در برابر ۷۹ درصد مردان است؛ به این معنا که اکثریت زنان از بازار کار کنار گذاشته شدهاند و زنانی هم که کار میکنند، غالباً با دستمزدهای پایینتری مواجهاند.
یکی از دلایل اصلی این شکاف آن است که زنان معمولاً به چند بخش خاص و کمدرآمد محدود میشوند، در حالی که مشاغل پردرآمد و مناصب عالی عمدتاً در اختیار مردان قرار دارد. زنان شاغل بیشتر در بخشهای کشاورزی، آموزش و سلامت فعالیت میکنند. کار خانگی بدون دستمزد و هنجارهای اجتماعی نیز آنان را از دسترسی به مشاغل با حقوق بالاتر بازمیدارد.
در نتیجه، فقر افزایش مییابد، نابرابری درآمدی تداوم پیدا میکند و زنان از نظر اقتصادی در موقعیت ضعیفتری باقی میمانند.
از اینرو، اعطای دستمزد برابر و فرصتهای برابر به زنان امری ضروری است؛ زیرا «دستمزد برابر برای کار برابر» نهتنها مسئلهای مربوط به عدالت اجتماعی است، بلکه برای پایداری و رشد اقتصادی نیز ضرورت دارد.
نظر شما